Springen over de 134 meter hoge Nevis Bungy, de hoogste van Nieuw-Zeeland

Springen over de 134 meter hoge Nevis Bungy, de hoogste van Nieuw-Zeeland

We bezoeken de avonturenhoofdstad van de wereld en proberen een van de meest extreme activiteiten: de 134 meter hoge Nevis Bungy

Als je 'bungyjumpen' googlet samen met de naam van een nieuwsbron, zal het niet lang duren voordat je een angstaanjagende kop krijgt over een kapotte kabel of een fatale verkeerde inschatting. Het lijkt erop dat journalisten – en ook hun lezers – gefascineerd zijn door extreme bezigheden en de soms verschrikkelijke gevolgen daarvan. We zijn relatief weinig onder de indruk van prozaïsche verkeersincidenten. In plaats daarvan willen we horen over de verschrikkingen van het springen van een klif of een duizelingwekkende brug.

Misschien is daar iets geruststellends aan; iets dat zegt: "Ik ben verstandig, dus ik kan niet gewond raken. Dat zou ik nooit doen, dus er zal nooit gevaar op mijn deur kloppen." Misschien herinnert het mensen eraan dat ze veilig, warm en levend zijn.

Natuurlijk zijn sommigen van ons de tegenovergestelde mening toegedaan: we zoeken naar verbluffende sensaties omdat ze ons het gevoel geven dat we leven. We weten dat vreugde wordt gevonden op de rand van angst, en daarom duiken we met onze voeten eerst in alle dingen die ons op de proef stellen. Met dit gevoel van bombast boekte ik de 134 meter lange Nevis-bungyjump, de hoogste in Nieuw-Zeeland.

alt="De Nevis Bungy-gondel zweeft over de afgrond">Ben Campbell; Redelijk gebruikDe Nevis Bungy-gondel zweeft over de afgrond

Nieuw-Zeeland, door Lonely Planet uitgeroepen tot een van de beste landen om te bezoeken in 2018, biedt een duizelingwekkende reeks avontuurlijke activiteiten, waarvan de meeste zich afspelen in Queenstown, de ‘Avontuurhoofdstad van de wereld’.

De Nevis Bungy is een van de meest extreme aanbiedingen, dus ik heb met veel plezier onze G Adventures-tour op het Zuidereiland geboekt, samen met drie andere gasten. Interessant is dat Peter afhaakte ten gunste van de Via Ferrata in Queenstown. Hij is uit een vliegtuig gesprongen en twee van de zeven toppen beklommen, maar hij trok de grens bij bungeejumpen omdat hij wist dat de ervaring een marteling zou zijn.

Het was een interessant resultaat, gezien het feit dat ik eerder heb geschreven over hoe mensen aannemen dat ik van avontuur houd, alleen maar omdat mijn vriend dat doet. De waarheid is natuurlijk dat ik van adrenaline houd.

alt=“Het zicht op de kloof”>Atlas & LaarzenHet uitzicht in de kloof

Dat wil niet zeggen dat de Nevis Bungy me geen pauze gaf. Ik boekte het bij onze Chief Experience Officer bij G Adventures zonder enig onderzoek te doen, gelokt door het feit dat het de hoogste in Nieuw-Zeeland was, de “Home of Bungee Jumping”. Pas later, toen ik zag dat we uit een gondel gingen springen die in de lucht hing en op zijn plaats werd gehouden door kabels, voelde ik mijn eerste WTF-schok.

De tweede pijn kwam op de dag zelf op weg naar de Nevis Bungy. Een mede-springer zei dat ik mijn sokken naar beneden moest rollen. Hij had in Canada een bungyjump gedaan en zei dat er een punt was waarop zijn sokken en het daaraan bevestigde bungykoord langs zijn been begonnen te glijden. Hij was altijd veilig, maar het gevoel van de slippende lijn was op zijn zachtst gezegd alarmerend.

We kwamen aan bij het springcentrum en maakten ons klaar met nerveus gelach en een vleugje moed. We pakten de transfer in en gingen naar de gondel. Terwijl ik me over de rand boog, voelde ik mijn maag omdraaien. Daar zouden we op springen.

In de gondel kregen we te horen dat we zouden springen op volgorde van gewicht, van zwaar naar licht. Als enige vrouw was ik de lichtste en zou dus als laatste springen. Ik wist niet zeker of dat goed of slecht was. Aan de ene kant gaf het mij de gelegenheid om de anderen te observeren en mijn zenuwen dienovereenkomstig te versterken. Aan de andere kant had ik de gelegenheid om de anderen te observeren en mijn zenuwen te verliezen.

Eerst kwam Thomas, een sterke Oostenrijker die een paar dagen geleden vrolijk met een parachute had gesprongen. Het Nevis Bungy-team bond hem aan de lijn vast en leidde hem naar de rand. De leidende gids vertelde hem dat hij, als de tijd daar was, eraf moest springen en niet alleen maar moest "vallen", omdat springen resulteerde in een betere boog. Met nog een paar aanwijzingen telde de gids af: “Drie, twee, één, Bungy.”

Thomas stond roerloos en staarde voor zich uit. Later vertelde hij me dat hij was afgeschrikt omdat alles zo plotseling was: we kwamen aan bij de gondel en minuten later kreeg hij te horen dat hij eraf moest springen. Achteraf gezien denk ik dat als eerste springen het ergste was.

De gids begon opnieuw met aftellen: “Drie, twee, één, Bungy”. Deze keer sprong Thomas en ik keek door het glas in de grond hoe hij in de vallei viel. Eeeek.

alt="Op de gevreesde rand">Atlas & LaarzenOp de gevreesde rand

Terwijl mijn hart sneller klopte, zag ik hoe de anderen er de een na de ander afsprongen. Na een tijdje was ik aan de beurt. Ik bond mijn Olympus Toughcam strak om mijn pols. Jumpers mogen hun eigen camera's bij zich dragen, met het voorbehoud dat gevallen apparatuur niet kan worden geborgen.

Ik werd aan het koord vastgebonden en naar de rand geleid. Ik keek in de afgrond en dacht: O Jezus. De absurditeit van de situatie raakte mij. Ik las dat wij mensen geboren worden met twee angsten: harde geluiden en vallen. Dat ging zeker in tegen de menselijke natuur.

alt="Een golf vóór de sprong">Atlas & LaarzenEen golf vóór de sprong

Ik zwaaide voorzichtig naar de camera en luisterde met opgeheven hoofd naar het aftellen: “Drie, twee, één, Bungy.” Ik sprong met een gil naar voren, mijn hart bonsde en mijn maag klemde zich samen.

Enkele seconden later besefte ik dat mijn ogen gesloten waren. Ik heb haar opgepikt. Als ik dat zou doen, zou ik er veel plezier aan beleven. Ik voelde dat ik diep de vallei in dook en vervolgens weer naar boven snelde. Ik dacht altijd dat ik een hekel zou hebben aan het springerige gevoel, maar de Nevis Bungy was volkomen glad. Ik viel terug op de grond en voelde een wervelwind van ongeloof. Het was spannend, eng en absoluut opwindend.

alt="Spring in de afgrond">Atlas & LaarzenSpring in de afgrond

Ik zwaaide weer omhoog, vervolgens weer naar beneden en stopte uiteindelijk. Toen ik de kans kreeg om de balans op te maken, besefte ik hoe verdomd gek dit eigenlijk was. Ik hing ondersteboven in de buik van een ravijn nadat ik 130 meter uit een doos was gesprongen die door kabels in de lucht werd vastgehouden. Opnieuw vroeg ik: WTF?

Ik hapte naar adem en voelde dat ik weer omhoog werd getrokken. Ik schudde mijn hoofd, omdat ik het uitzicht beneden niet helemaal geloofde. Terug in de gondel liet het team me los van de riem en we vierden feest in een mix van adrenaline, gelach en hysterie. De energie en het enthousiasme van het team waren een integraal onderdeel van de ervaring: bemoedigend, opwindend en volkomen aanstekelijk.

alt="De 134 m hoge Nevis Bungy is de hoogste van Nieuw-Zeeland">Atlas & LaarzenDe 134 meter hoge Nevis Bungy is de hoogste van Nieuw-Zeeland

Mensen vragen me of de Nevis Bungy of parachutespringen enger was. Het was ongetwijfeld de Nevis Bungy. Ondanks de veel grotere hoogte voelt parachutespringen niet echt als een val. De kracht van de lucht om je heen heeft een drijfeffect. Met de Nevis Bungy val je eigenlijk gewoon.

Voordat ik de Nevis Bungy boekte, dacht ik altijd dat bungeejumpen een van die dingen was die ik maar één keer zou doen, gewoon om te zeggen dat ik het gedaan heb. Tot mijn verbazing was het een van de beste dingen die ik ooit heb gedaan en ik zou het zeker nog een keer doen. Volgende stop Macau?

Nevis Bungy: de essentie

Wat: Spring over de 134 meter hoge Nevis Bungy in Nieuw-Zeeland als onderdeel van een 15-daagse South Island-tour met G Adventures.

Waar: Accommodatie tijdens de tour omvat 14 nachten in eenvoudige hotels en hostels, inclusief een verblijf op een boerderij en een nacht in een voormalige gevangenis. Sommige accommodaties hadden gedeelde badkamers en stapelbedden. Als u met z'n tweeën bent, geef dit dan aan tijdens het reserveren, zodat u indien mogelijk over een tweepersoonsbed beschikt.

Wanneer: De beste tijd om naar Nieuw-Zeeland te reizen is september-april. De zomer (december tot februari) biedt uitstekend wandelweer en een verscheidenheid aan festivals en evenementen. De herfst- (maart-april) en lente- (september-november) seizoenen hebben mooi weer, minder drukte en lagere prijzen.

Hoe: We verkenden het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland tijdens een 15-daagse Zuidereiland-tour met G Adventures, die 15 dagen kost van Wellington naar Wellington, geprijsd op £ 2.149 of $ 2.792 per persoon (afhankelijk van de datum). De route voert je onder andere door het Abel Tasman National Park, Franz Josef en Queenstown.

De prijs is inclusief een fulltime Chief Experience Officer (CEO), een eenvoudig ontbijt en diverse maaltijden, en tal van activiteiten zoals wandelen, kajakken en fietsen. Optionele activiteiten zijn onder meer parachutespringen, bungyjumpen, canyoning, via ferrata en gletsjerwandelingen. Voor meer informatie of om te boeken, bel 0344 272 2040 of ga naar gadventures.com.

We vlogen van Groot-Brittannië naar Nieuw-Zeeland via Singapore en Australië. Boek vluchten tegen de beste prijzen via Skyscanner.

oud=““>

Openbaarmaking: we reisden naar Nieuw-Zeeland met steun van Lonely Planet en G Adventures. Alle publicaties zeggen dit, maar we kunnen echt geen positieve berichtgeving garanderen. We zeggen wat we denken – goed en slecht – zodat u weloverwogen beslissingen kunt nemen met eerlijk advies.

Lonely Planet New Zealand is een uitgebreide reisgids voor Nieuw-Zeeland, ideaal voor diegenen die zowel de belangrijkste bezienswaardigheden willen verkennen als de minder bereisde wegen willen bewandelen.

Missieverklaring: Atlas & Boots

      .