Μαθήματα από 100 ημέρες lockdown

Μαθήματα από 100 ημέρες lockdown

Καθώς πλησιάζουμε σε 100 ολόκληρες ημέρες καραντίνας, σκεφτόμαστε τα πράγματα που μάθαμε ενώ είμαστε κυρίως κολλημένοι στο σπίτι

Ήμουν τόσο μπλαζέ. Δέκα ημέρες πριν από το lockdown είπα ανέμελα σε ένα podcast ότι εξακολουθώ να οδηγώ το σωλήνα, να βλέπω ακόμα φίλους, να είμαι ήρεμος και να συνεχίζω όπως το British Way (από τα 22 μέτρα εδώ).

Δεν ήξερα ότι ολόκληρη η χώρα θα έκλεινε μόλις μιάμιση εβδομάδα αργότερα. Ο Πήτερ και εγώ διακόψαμε τη διαμονή μας στο Λονδίνο και επιστρέψαμε στο Ρίτσμοντ, όπου είχαμε περάσει τις τελευταίες 100 ημέρες - κάτι σαν ρεκόρ για δύο άτομα που ταξιδεύουν για να ζήσουν.

Η αρχική καινοτομία ενός κενού ημερολογίου εξαφανίστηκε γρήγορα και καθώς πλησιάζουμε σε πλήρεις 100 ημέρες αποκλεισμού, ανυπομονούμε για την επιστροφή στην κανονικότητα - ή την ενσάρκωσή της. Εκτός από την προφανή σημασία των φίλων και της οικογένειας, το lockdown μας έχει διδάξει πολλά πράγματα. Παρακάτω, μοιραζόμαστε τα μαθήματα που μάθαμε ενώ είμαστε κυρίως κολλημένοι στο σπίτι.

Οι καλλιτέχνες είναι αναπόσπαστοι

Από την εμπειρία μου, υπάρχει διάχυτος κυνισμός προς την τέχνη και τους καλλιτέχνες. Το να είσαι «δημιουργός» θεωρείται απόλαυση. η προστασία των προνομιούχων ή εκείνων που είναι πολύ τεμπέληδες ή πολύτιμοι για να κάνουν «μια πραγματική δουλειά».

Γράφω επαγγελματικά εδώ και 14 χρόνια και ενώ πιστεύω ότι έχει αξία σε αυτό που κάνω, το βρίσκω και λίγη πολυτέλεια. Δέχομαι τους χαμηλούς μισθούς και τους ληξιπρόθεσμους λογαριασμούς ως αμετάβλητα δεδομένα της δουλειάς – σαν να ήταν το γράψιμο μια πράξη φιλανθρωπίας ή μετάνοιας.

alt="100 ημέρες lockdown: τα βιβλία είναι υποχρεωτικά">Άτλας & ΜπότεςΗ λογοτεχνία, η μουσική και ο κινηματογράφος προσφέρουν άνεση και ποικιλία στις δύσκολες στιγμές

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του lockdown συνειδητοποίησα ότι η τέχνη – και οι καλλιτέχνες – είναι απαραίτητα για την κοινωνία μας. Σε ήρεμες ή μοναχικές στιγμές, πολλοί από εμάς στρέφουμε στη λογοτεχνία, τη μουσική και τον κινηματογράφο, πολλά από αυτά γραμμένα από έναν ελεύθερο επαγγελματία που δεν πληρώνεται μέχρι να πουλήσει τη δουλειά του.

Το κλείδωμα με έχει διδάξει ότι η συγγραφή βιβλίων δεν είναι πολυτέλεια. Υπηρετεί μια πολύτιμη λειτουργία και αξίζει να αμείβεται όπως κάθε άλλη δουλειά.

Η ροή της γλώσσας μειώνεται γρήγορα

Ως ταξιδιωτικοί μπλόγκερ, ο Peter και εγώ έχουμε συνηθίσει να ταξιδεύουμε στον κόσμο. Κάθε μέρα, μπορεί να μιλήσουμε σε μια ντουζίνα αγνώστους και έχουμε συνηθίσει να το κάνουμε με ευκολία.

Ωστόσο, μετά από 100 ημέρες σε lockdown, φαινόταν ότι έχουμε χάσει λίγη από αυτή την ευχέρεια. Είμαστε σε αδιέξοδο όταν επικοινωνούμε κάτι πιο περίπλοκο από μια παραγγελία σε πακέτο.

Το πιο ανησυχητικό για μένα προσωπικά, φαίνεται να παλεύω με τη μητρική μου γλώσσα Μπενγκάλι περισσότερο από ποτέ. Το μιλώ μόνο στη μητέρα μου και αφού δεν την έχω δει, σκοντάφτω σε λέξεις κατά τη διάρκεια των σπάνιων τηλεφωνημάτων μας. Είναι πραγματικά εκπληκτικό ότι η ευχέρεια μπορεί να μειωθεί τόσο γρήγορα.

Η φύση είναι πανάκεια

Είμαστε αρκετά ευαγγελικοί όταν πρόκειται να βγούμε έξω. Έχουμε απαριθμήσει τα πολλά οφέλη του και εργαζόμαστε σκληρά για να προσελκύσουμε νεοφερμένους στο ύπαιθρο.

alt="Περάσαμε 100 ημέρες σε lockdown στο Ρίτσμοντ">Άτλας & ΜπότεςΠεράσαμε 100 ημέρες σε lockdown κάνοντας μεγάλες βόλτες στο Ρίτσμοντ

Το κλείδωμα μάς έχει διδάξει πόσο σημαντικό είναι αυτό. Τις μέρες που μένουμε στο σπίτι, νιώθουμε ανήσυχοι και νευρικοί για να πάμε σε ένα άλλο μεγάλο βράδυ. Ωστόσο, αφού κάνουμε μια βόλτα σε ένα από τα πολλά όμορφα μονοπάτια του Ρίτσμοντ, επιστρέφουμε στο σπίτι νιώθοντας πιο ήρεμοι και χαλαροί.

Είμαστε τυχεροί που ζούμε σε μια πόλη με τόσο εύκολη πρόσβαση στην υπέροχη ύπαιθρο. Ελπίζουμε ότι οι κοινότητες σε υπερπλήρεις πόλεις θα επενδύσουν περισσότερο στους πολύτιμους χώρους πρασίνου μετά το τέλος του lockdown.

Οι κακές ώρες μπορούν να καταπιούν τις καλές

Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, η παραγωγικότητά μου έχει επηρεαστεί σημαντικά από την παγκόσμια πανδημία. Οι συνεχείς ενημερώσεις μέσω Twitter και οι κυλιόμενες ειδήσεις αποσπούν εξαιρετικά την προσοχή. Κατά τη διάρκεια των εβδομάδων κατάφερα να βρω έναν ρυθμό, αλλά υπάρχουν ακόμα μέρες που φτάνω στις 16:00 και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω καταφέρει σχεδόν τίποτα.

Μπαίνω στον πειρασμό να συνεχίσω να χτυπάω το κεφάλι μου στη σελίδα και να αναγκάζομαι να γράψω, αλλά οι κακές στιγμές μπορούν τόσο εύκολα να καταπιούν τις καλές αν δεν ξέρεις πότε να σταματήσεις. Το κλείδωμα με έχει διδάξει ότι είναι πολύ καλύτερο να σβήσεις, να απομακρυνθείς από το γραφείο σου και να προσπαθήσεις να απολαύσεις την υπόλοιπη μέρα.

Δεν πρέπει να πάρουμε σκύλο (ακόμα).

Ο Πέτρος κι εγώ θέλουμε πολύ ένα σκύλο. Είναι τρελός μαζί τους και με έχει κερδίσει και εμένα όλα αυτά τα χρόνια.

Στα μισά του lockdown σκεφτήκαμε σοβαρά να πάρουμε ένα. Είδαμε ανθρώπους στο Twitter να επιδεικνύουν περήφανα τα νέα τους κουτάβια και σκεφτήκαμε ότι ίσως ήρθε επιτέλους η ώρα για τον σκύλο διάσωσης για τον οποίο μιλούσαμε εδώ και χρόνια.

• alt=““>
• alt=““>

Δίκαιη χρήση

Καθαρή χαρά

Το θέμα είναι ότι το lockdown είναι πεπερασμένο. Θα τελειώσει και η ζωή θα γίνει ξανά απασχολημένη και γεμάτη. Θα είμαστε στο δρόμο για ένα μεγάλο μέρος του χρόνου - και μετά τι; Αφήνουμε τον σκύλο μας στο ρείθρο; Να το κοροϊδέψω σε έναν γείτονα; Όχι. Δεν είμαστε έτοιμοι να σταματήσουμε να ταξιδεύουμε ακόμα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι για σκύλο. Μια μέρα, αλλά δυστυχώς όχι αυτές οι 100 μέρες.

old="">

Δήλωση αποστολής: Atlas & Boots

      .